De aller allerlaatste
Vandaag is altijd de beste dag om iets nieuws te beginnen. Zo startte ik precies een jaar geleden mijn 365 dagen project. Ik had werkelijk geen idee waar dit project toe zou leiden en of ik het vol zou gaan houden, driehonderdvijfenzestig dagen lang een foto maken en publiceren. Nu een jaar later kijk ik er in verwondering op terug. Het is een bijzonder en waardevol document geworden voor mij. Een prachtig mooie periode uit mijn leven heb ik vast mogen leggen. In mijn hele leven ben ik nog nooit zo dicht bij mezelf geweest als nu. Zoveel mogen ervaren, zoveel geleerd, zoveel gegroeid. Deze hele periode is één groot mooi kado geweest waarin ik de, voor mij, belangrijkste dingen van het leven heb (terug)gevonden.
Het waren niet alleen mijn beelden die ik terugvond maar ook mijn woorden. Gaandeweg het project kwam ik er namelijk achter dat de teksten haast net zo belangrijk werden als de foto’s. Het was niet langer alleen de woorden bij de foto zoeken maar net zo vaak werd het een foto bij mijn verhaaltje zoeken. Zo begonnen ze een illustratieve functie te krijgen in plaats van de registerende waar ik in eerste instantie mee begon. Deze combinatie heeft het helemaal van mij gemaakt.
Maar buiten dit om gebeurde er nog veel meer met mij. Ik hervond de magie in mijn leven waardoor de vreugde in mijn hart terugkeerde en de puzzelstukjes op hun plaats begonnen te vallen. Ik ben weer gaan dansen, letterlijk en figuurlijk, en dat opende mijn hart voor de liefde en intimiteit. Ik vond mezelf weer, voor de allereerste keer kwam ik echt thuis. En tegelijkertijd werden vriendschappen intenser en ontstond er een nieuwe. Vriendschappen die heel belangrijk zijn geworden voor mij want zij maken mijn leven een stukje mooier en nog meer de moeite waard.
Door dit alles kan ik mezelf nu ook zien zoals ik ben: een mooie sprankelende, pure en liefdevolle vrouw vol levenskracht. Weinig mensen die weten hoe lang de weg is geweest die ik af heb moeten leggen om dit zo in het openbaar te kunnen en durven zeggen. Dat ik er mag zijn, dat ik er werkelijk toe doe. Dat ik de wereld een stukje mooier maak.
Find your sparkle, ik heb de mijne weer gevonden, meer dan ooit.
Haast met tranen in mijn ogen neem ik afscheid van een jaar lang werken aan dit project. Maar het is goed zo. Het is weer tijd geworden voor iets nieuws ... want ik ben nog lang niet klaar.
